تبلیغات
هر آنچه که زیباست ، عزیز نیست .آنچه که عزیز هست ، زیباست.
منوی اصلی
هر آنچه که زیباست ، عزیز نیست .آنچه که عزیز هست ، زیباست.
  • rezco پنجشنبه 6 تیر 1398 08:47 ق.ظ نظرات ()


    برنامه ریزی:

    برنامه‌ریزی به عنوان ((طرحی برای آیندۀ مطلوب و تعیین راههای مؤثر وصول به آن)) تعریف شده است. برنامه‌ریزی وسیله‌ای است که مدیران با توسل به آن، وضعیت واحد یا سازمان تحت نظارت خود را در آینده پیش‌بینی و ابزار، وسایل، راه‌حل‌ها و راهبردهای مناسب برای تحقق هدف‌های از قبل تعیین شده را، فراهم می‌کنند.

    سازماندهی:

    سازماندهی یعنی شکستن هدف کلی و مأموریت اصلی سازمان در قالب هدف‌های جزئی‌تر و وظایف واحدها به منظور تحقق هدف یا هدف‌های از قبل تعریف‌شدۀ سازمان. در سازماندهی، وظایف، اختیارات و مسئولیت‌های واحدها و پُست‌ها مشخص می‌گردد و نحوۀ هماهنگی این متغیرها یا عوامل، معین می‌شود. سازماندهی نوعی فعالیت مستمر و مداوم است که مدیران همواره با آن روبرو هستند و منحصر به طراحی سازمان در هنگام شکل‌گیری آن نیز، نمی‌شود.

    کنترل و نظارت:

    کنترل فعالیتی است که ضمن آن، عملیات پیش‌بینی شده با عملیات انجام گرفته، مقایسه می‌شود و در صورت وجود اختلاف و انحراف بین آنچه باید باشد و آنچه که هست، نسبت به رفع مشکل و اصلاح این نوع انحراف، اقدامات لازم انجام می‌گیرد. بر این اساس، کنترل فعالیتی است که طی آن می‌بایست‌ها با هست‌ها، مطلوب‌ها با موجودها و پیش‌بینی شده‌ها با عملکرد واقعی کارکنان مقایسه می‌شوند و با روشن شدن فواصل بین وضع مطلوب و وضع موجود، تصمیمات در مورد اقداماتی که باید جهت از بین بردن این فواصل انجام گیرند، مشخص می‌گردند.

    هدایت:

    یکی از مهم‌ترین وظایف مدیریت و رهبری، جهت دادن و نفوذ بر اعضای سازمان می‌باشد. رهبری اثربخش مستلزم اِعمال نفوذ و اثرگذاری بر افراد است و مدیر اثربخش، بر افراد تحت نظارت خود تسلط دارد. ضمناً افراد نیز نفوذ و قدرت رهبر اثربخش را پذیرا هستند. قدرت عبارت است از توانایی اِعمال نفوذ بر دیگران و نفوذ نیز همان اَعمال مستقیم یا غیرمستقیم رهبر است که باعث تغییر در رفتار یا نظرات دیگران می‌شود.

    برقراری ارتباط:

    ارتباط تار و پود سازمان را به هم پیوند می‌زند و موجب یکپارچگی و وحدت سازمانی می‌شود. مسئولیت برقراری و حفظ شبکۀ ارتباطی سالم و اثربخش، بر عهدۀ بدنۀ مدیریت (یعنی کلیۀ مدیران در سطوح عالی، میانه و پایه) است. کلیۀ فعالیت‌های مدیران بدون برخورداری سازمان از نظام ارتباطی اثربخش، فلج خواهد شد و امکان ادارۀ سازمان، از بین خواهد رفت. به هر حال، یکی از وظایف مهم مدیران هر سازمان، فراهم آوردن امکاناتی است که با بهره‌گیری از آن امکانات، برقراری ارتباطات در سازمان، تسهیل می‌شود.

    تصمیم‌گیری:

    تصمیم‌گیری عبارت است از انتخاب یک راه‌حل از بین راه‌حل‌های ممکن. بر این اساس، وظیفۀ اصلی مدیران هر سازمان آن است که در رابطه با هر مشکل، کلیۀ راه‌حل‌های موجود را بررسی و بهترین راه‌حل را جهت رفع هر مشکل با مسئله، انتخاب کنند.

    (منبع: روان‌شناسی مدیریت تألیف دکتر محمود ساعتچی)

    آخرین ویرایش: پنجشنبه 6 تیر 1398 08:52 ق.ظ
    ارسال دیدگاه
  • rezco سه شنبه 11 خرداد 1395 02:49 ب.ظ نظرات ()
    • جسارت شرط اول خلاقیت است.
    • هدف از طراحی به حداقل رساندن خطاست.
    • انسان به واسطه انسان بودنش نیاز به خلق دارد.
    • خشنودی مخاطب (مصرف كننده، سفارش دهنده، كاربر) هدف نهایی طراحی نیست اما بدون تامین رضایت او طراحی ارزشی ندارد.
    • انسان ها از حرف نو لذت می برند.
    • طراحی باید به سرعت و در عین حال در آرامش كامل انجام گیرد.
    • هر چیزی كه ترسیم می شود لزومن طراحی نیست.
    • در عین حال كه لازم است طراحی آزادانه اتفاق افتد، باید دغدغه اجرا داشته باشد.
    • طراحی معادل طول فرآیندی است كه در جهت خلق (از آشنایی با كارفرما تا اتمام اجرا) صورت می گیرد.
    • نوآوری در شیوه ی اجرای طرح باید قسمت بزرگی از وقت طراح را به خود اختصاص دهد.
    • طراحی فرصتی برای شخم زدن مغز است.
    • طرح باید بر اساس امكانات موجود باشد.
    • طرح اگر توجیه اقتصادی (كوتاه مدت و بلند مدت باهم ) نداشته باشد روی كاغذ باقی می ماند.
    • پرونده طراحی همیشه باز است اما در یك زمان باید طرح را تکمیل و تحویل داد.
    • هر چه مقیاس كار طراحی بزرگ تر یا عمق و اهمیت آن بیشتر شود، حساسیت بخش مطالعات آن بیشتر می شود.
    • طراح باید امكان دسترسی به تنهایی و سكوت را تا هر میزان كه بخواهد داشته باشد.
    • طراح باید طرح را مدام به معرض نمایش و داوری دیگران بگذارد اما فقط به ایده خود عمل كند.
    • مشورت و نظارت دو گروه بر طرح الزامی است: نمایندگان كاربر، و متخصصین مرتبط با موضوع.
    آخرین ویرایش: شنبه 11 خرداد 1398 02:55 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • rezco شنبه 7 شهریور 1394 02:57 ب.ظ نظرات ()

    خوشبخت ترین

    خوشبخت ترین آدم اونیه که

    قبل از اینکه معنی بدست آوردن رو بفهمه؛

    معنی از دست دادن رو درک کرده باشه.


    آخرین ویرایش: شنبه 11 خرداد 1398 02:58 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • rezco جمعه 16 خرداد 1393 10:58 ب.ظ نظرات ()

    سینما


    مظفرالدین شاه در 1900 میلادی سفری به فرانسه می كند و در كنتركسویل در میان وسایل سرگرمی یك دستگاه سینماتوگراف می بیند . او از این پدیده خوشش می آید و در سفرنامه اش می نویسد : « دستگاهی است كه به روی دیوار می اندازند » . در همان سال در شهر استاند ، كارناوالی برپا بوده و طبق خاطرات مظفرالدین شاه ، عكاسباشی از این كارناوال فیلم می گیرد . بنابراین میرزا ابراهیم خان را می توان نخستین فیلمبردار ایرانی دانست ، هر چند كه فیلمبرداری حرفه ای بعد ها به وسیله خان بابا معتضدی شروع شد . سینماتوگراف در اوایل سال 1279 هجری شمسی پا به ایران گذاشت و چند سال بعد نیز بهره گیری از آن برای نمایش عمومی رواج یافت . اما قبل از آن تنها درباریان قاجار و اشراف از این دستگاه استفاده می كردند و در جشن های عروسی و مراسم شاد دیگر با آپارات های ابتدایی فیلم هایی را كه از روسیه به ایران می آوردند ، نمایش می دادند . در واقع سینما در ابتدای ورودش به ایران به خدمت طبقة حاكم در آمد ، یعنی برخلاف بیش تر دنیا كه سینما از همان آغاز یك وسیلة تفریحی عام پسند بود و در سیرك ها و بازارهای مكاره و تالارهای مختلف ، مردم كوچه و بازار را سرگرم می كرد ، در ایران به صورت یك سرگرمی محدود اشرافی پدیدار شد . در سال 1283 شمسی اولین سالن سینما البته اگر بشود نام سالن بر آن گذاشت در خیابان چراغ گاز به وسیلة میرزا ابراهیم خان صحافباشی افتتاح شد . در این سالن فیلم های كمدی كوتاه را كه از ده دقیقه تجاوز نمی كرد ، پشت سر هم نشان می دادند . قبل از ورودی سالن ، دالانی وجود داشت كه در آن یك دستگاه « سینه توسگوپ »‌ گذاشته بودند .

     

    میرزا ابراهیم خان نخستین سالن سینمای عمومی را برپا كرد و فیلم های كمدی یا خبری واقعی ( یا ساخته شده براساس وقایع ) را كه هر كدام بیش از ده دقیقه طول نمی كشید و اغلب از شهرهای « اودسا »‌و « رستو » در روسیه به دست می آمد ، نمایش می داد . نمایش فیلم ها شب ها انجام می شد و در سالن ، لیموناد و سایر آشامیدنی ها به فروش می رسید . در داخل تالار و زیر پردة نمایش دو یا سه دستگاه جهان نما ( برای نمایش عكس ها و گاهی هم تصاویر برجسته ) گذاشته بودند . دورة این سالن كه مخاطبانش آدمی های نسبتاً‌ متمولی بودند و هنوز جنبة عادی به خود نگرفته بود . بسیار كوتاه بود . صحافباشی پس از رنج معنوی و مادی بسیار اقدام به فروش كلیة اموال و اجناس خود كرد .

     

    مهدی روسی خان كه پدرش انگلیسی و مادرش تاتار روس بود كارش را در ایران با عكاسی آغاز كرد . در سال 1286 شمسی روسی خان به كارش رونق بخشید و با خرید یك دستگاه پروژكتور اقدام به نمایش فیلم های كوتاه در حرمسرای محمد علی شاه كرد و یك سال بعد در خیابان علاالدوله ( فردوسی ) یك سالن سینما برپا كرد كه با فیلمی از جنگ روس و ژاپن افتتاح شد . مدتی بعد بالاخانه ای را در طبقة دوم چاپخانة فاروس در خیابان لاله زار اجاره كرد و آن را به صورت سالن در آورد . به نام تماشاخانة « بومر و روسی خان » . از جملة فیلم هایی كه در آن جا به نمایش داده شد ، می شود از مستند دورنماهای شهر راستوف و جزیرة ماداگاسكار نام برد .  ص 115

     

    افتتاح نخستین سینمای دایمی

     

        سوم مهر 1305 شمسی با افتتاح گراند سینما نخستین سینمای دایمی در تهران آغاز به كار كرد ، سریال صامت پنجة ببر ( 1919، با شركت روت رولند ) برنامة افتتاحیة گراند سینما بود . آگهی تاسیس این سینما همان روز در روزنامة اطلاعات نظر علاقه مندان را به خود جلب كرد : «‌ امشب گراند سینمای لاله زار شروع می شود . از دیدن سریال پنجه ببر به زبان عربی و انگلیسی غفلت نكنید كه پشیمان می شوید . این سریال یكی از شاهكارهای صنعت سینماست »

     

    نمایش پنجة ببر در هشت قسمت تا پنجم آبان ادامه یافت . قسمت چهارم این سریال در تاریخ 18 مهر نمایش داده شد ، و از همین تاریخ میان نویس های فیلم به فارسی ترجمه شد .   ص 93

     

    سینمای علی وكیلی به نام گراند سینما ، اولین سینمایی بود كه هر هفته روزهای دوشنبه و جمعه فیلم های تازه ای نمایش می داد . جعفر شهری در مورد این سینما می نویسد : « یكی دیگر از اماكنی كه كم و بیش یعنی گاه گاهی به صورت سینما در می آمد ، سالن گراند هتل بود كه در حال رواج كار تئاتر و با داشتن نمایشنامه های خوب ، به صورت تماشاخانه در می آمد و در كسادی و تعطیلات تئاتر ، سینما می گردید . اگر چه دیگر سالن ها نیز از این اصل مستثنی نبودند و گاهی سینما و گاهی تئاتر می شدند و برای تعویض فقط كافی بود كه پردة تئاتر را كنار بكشند و پردة سینما را كه از چلوار دوخته شده بود بیاویزند . برای این منظور از ابتدا محل پرده را با وسعت به گونه ای می ساختند كه هر دو كار از آن ساخته باشد ، علاوه بر كنسرت و بالماسكه كه گاهی هم سالن ها به این كارها مخصوص می شدند ، بنابر سیاست هیات حاكمه در رواج فرهنگ تقلیدی غرب و روحیة آسان پسندی ، دروازه های مملكت را به روی انواع فیلم های خارجی باز كرد . رونق سینماداری باعث شد كه وكیلی به فكر ساخت سینمای دیگری افتاد و به این منظور سینما سپه را در خیابان سپه بنا نهاد كه بعداً به سینما زهره تغییر نام یافت »‌ .  ص 115

     

    دومین سینمای دایمی پایتخت

     

    دومین سینمای دایمی تهران با نام ایران در دوم اردیبهشت 1306 به جای كافه قنادی اوگانف افتتاح شد .  ص 93

     

    چون هنوز فیلم ها صامت بود ، وكیلی برای این كه تنوع و جذابیت بیش تری به كارش بدهد برای سینما اركستری به وجود آورد كه قبل از شروع نمایش در فاصلة پرده ها و در حین نمایش فیلم در جلوی پردة سینما آهنگ های ایرانی می نواخت . چند سال بعد كه سینما ایران را در میدان حسن آباد فعلی ساخت ، گرامافونی نیز زیر پردة سینما نصب كرد كه قبل و بعد از شروع فیلم صفحه های موسیقی غیر ایرانی پخش می كرد . ص 115

     

    سومین سینمای زرتشتیان ، سینمای مخصوص بانوان

     

    علی وكیلی برای رقابت با سینما ایران در 28 اسفند 1306 در محل مدرسة دخترانة زرتشتیان سینمایی به همین نام افتتاح كرد كه كلیة كاركنان آن زن بودند . سینمای زرتشتیان با نمایش سریال راه سانتافی افتتاح شد . وكیلی در اعلان افتتاحیة سینمای زرتشتیان مژده داد كه به مراجعان جایزه هم خواهد داد .

     

    سینمای صنعتی در مدرسة عالی موسیقی

     

    روز دوم اردیبهشت 1307 دومین سالن نمایش ویژة خانم ها در سالن مدرسة عالی موسیقی در خیابان لاله زار به همت خان بابا معتضدی و كلنل علی نقی وزیری اقتتاحیه شد . برنامه افتتاحیة سینما صنعتی ، سریال عقاب سیاه بود

     

     

     

     

     

     

     

    آخرین ویرایش: شنبه 11 خرداد 1398 03:01 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • rezco یکشنبه 23 مرداد 1390 08:41 ق.ظ نظرات ()

    در تمام لحظات با خودتان گفتگوی درونی مثبت داشته باشید. به خودتان بگویید :(( من خوشحالم ، سالم و تندرستم و احساس فوق العاده ای دارم)).

    آخرین ویرایش: جمعه 16 خرداد 1393 10:57 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
  • rezco سه شنبه 11 خرداد 1389 06:01 ب.ظ نظرات ()

     

    قانون باورها


    دانشمندان برای بررسی تعیین میزان قدرت باورها بر کیفیت زندگی انسانها آزمایشی را در دانشگاه هاروارد انجام دادند. 80 پیرمرد و 80 پیرزن را انتخاب کردند. یک شهرک را به دور از هیاهو برابر با 40 سال پیش ساختند. غذاهای 40 سال پیش در این شهرک پخته می شد. خط روی شیشه های مغازه ها، فرم مبلمان، آهنگ ها، فیلم های قدیمی، اخباری که از رادیو و تلویزیون پخش می شد را مطابق با 40 سال قبل ساختند. بعد این 160 نفر را از هر نظر آزمایش کردند؛ تعداد موی سر، رنگ موی سر، نوع استخوان، خمیدگی بدن، لرزش دستها، لرزش صدا، میزان فشار خون و غیره. بعد این 160 نفر را به داخل این شهرک بردند. بعد از گذشت 5 الی 6ماه کم کم پشتشان صاف شد، راست می ایستادند، لرزش دستها بطور ناخودآگاه از بین رفت، لرزش صدا خوب شد، ضربان قلب مثل افراد جوان، رنگ موهای سر شروع به مشکی شدن کرد و چین و چروکهای دست و صورت از بین رفت.

    علت چه بود؟ خیلی ساده است. آنها چون مطابق با 40 سال پیش زندگی کردند، باور کرده بودند 40 سال جوان تر شده اند.

    انسان ها همان گونه که باور داشته باشند می توانند بیندیشند. باورهای آدمی است که در هر لحظه به او القا می کند که چگونه بیندیشد. اصولا فرق بین انسان ها، فرق میان باورهای آنان است. انسانهای موفق با باورهای عالی، موفقیت را برای خود خلق
    می کنند. انسان های ثروتمند، باورهای عالی و ثروت آفرین دارند که با اعتماد به نفس عالی خود و بدون توجه به تمام مسائل به دنبال کسب ثروت می روند و به لحاظ باورهای مثبتشان به ثروت مطلوب خود می رسند.



    قانون زندگی قانون باورهاست. باورهای عالی سرچشمه همه موفقیتهای بزرگ است. توانمندی یک انسان را باورهای او تعیین می کند. انسان ها هر آنچه را که باور دارند خلق می کنند. باورهای شما دستاوردهای شما را در زندگی می سازند زیرا باورها تعیین کننده کیفیت اندیشه ها، اندیشه ها عامل اولیه اقدام ها و اقدام ها عامل اصلی دستاوردها هستند.


     

    آخرین ویرایش: شنبه 22 مرداد 1390 02:06 ب.ظ
    ارسال دیدگاه
تعداد صفحات : 17 1 2 3 4 5 6 7 ...